portal de la palabra virtual
portal de la palabra virtual
portal de la palabra virtual portal de la palabra virtualno descansarán nuestros versos portal de la palabra virtualbajo la inerte sábana del olvido portal de la palabra virtualanaMía

Naiciña (madrecita)

Ai tanta xente,
a veiriña miña,
mais eu síntome,
¡tan soliña!

Daría canto teño,
si algo tivera,
por estar contigo,
miña nai queridiña.

Aquí cheguei,
onde as herbas
non teñen vida,
e a min naiciña,
non esquencen,
as nosas da curtiña.

Canto daria eu oxe,
miña nai,
miña naiciña,
por ver a tua cara,
sin bágoas,
sin peniñas.

Ahí quedaches mirando,
tan triste e soliña,
que non hai veciño
que che valla,
cando marchou a filla.

Con tal sentimento,
e tanta desdicha,
e eu sin poder
facer nada,
por aliviar a peniña.

Asi foi sempre,
a tua larga vida,
sofrindo por todos,
os teus fillos,
lonxe, moi lonxe,
da querida Galicia.

(idioma natal:galego)


gaviota frágil

Copyright © Todos los derechos reservados.

Publicado el: 07-07-2003
Última modificación: 10-07-2005


página personal de gaviota frágil


editar deja comentario al poema

regresar






















Copyright © 2021-2024 Poeta Virtual Inc. Todos los derechos reservados.
Copyright © 2021-2024 Virtual Poet Inc. Worldwide Copyrights.


           visitas únicas